| تبليغات | X |
|
به سایه ها دل نبندید
|
"من صبورم اما.....به خدا دست خودم نيست اگر مي رنجم يا اگر شادي زيباي تو را به غم غربت چشمان خودم مي بندم.....!
من صبورم اما.....چقدر با همه ي عاشقيم محزونم و به ياد همه ي خاطره هاي گل سرخ.....مثل يک شبنم افتاده به غم مغمومم!
من صبورم اما.... بي دليل از فقس کهنه ي شب مي ترسم بي دليل از همه ي تيرگي تلخ غروب و چراغي که تو را از شب متروک دلم دورکند مي ترسم
من صبورم اما.....
اين عشق صبر نمي داند چيست.....!!!"
"خدا به حوا گفت :
آغوش آدم را نچش و سیب ممنوعه را نخور
وگرنه به دوزخ می روی و از بهشت رانده میشوی
حوا به خدا گفت:
آغوش آدم را خورده ام و سیب ممنوعه را چشیده ام
آغوش آدم خودش بهشت است"
"بنويس فریبا...بنويس
بنويس فریبا...بنويس اين لحظه هاي تهوع آور را....
بنويس فریبا...بنويس كه اگه روزي گذرش به اينجا افتاد بخواند كه كرم هاي انزوا
چگونه بند بند اندامت را بلعيدند و كسي دم بر نياورد
محض رضاي خدا بنويس فریبا! روزهاي باقيمانده خيلي كوتاه اند....
بنويس از وسعت دلتنگي هايي كه هيچ كس دركشون نكرد...بجز خطرناک ترین موجود...
بنويس از روزهايي كه پا به پاي ابرها چشمات باروني بود...
بنويس از سيگاري كه زير باران خيس شد و مثل خودت شكست...کی بلندت کرد؟؟؟...ای ابله فراموش کردی؟؟؟
بنويس از غربتي كه شاهدخت سرزمین ابدیت در دلت به پا کرد...بنویس از خارها...
بنوس از كسي كه با شنيدن صداش دست هاي نحيفت مثل بيد ميلرزند...
بنويس از رهگذري كه ديگه هيچوقت نمياد...بنویس از رهگذری که ماندنی ست...
بنويس تا شايد طعم گس تنهایی از ميان رگهاي متورم شقيقه ات فراموش شوند..
كيست كه نداند چگونه سالهاي سال تابوتت را به دوش كشيدي و با دستات (همان
دستهايي كه همه ميدانند آلوده نيست!)كفن احساست را دوختي و از خدايت هيچ نخواستي
جزچند ثانيه خلسه،آنهم به نيت چند سال دوست داشتن و همين!
بنويس آن دختری را كه هيچ گاه گناه بزرگي مرتكب نشد اما در آخر او را به خاطر گناهان
كوچك به دار آويختند!
بنويس فریبا
بنويس...
...
..
."
...رنگين كمان پاداش كساني است ، كه تا اخرين قطره زير باران ميمانند....
" و تو اي زيباي من...
رنگین کمان را به تو هدیه خواهم کرد...!
تو را دوست خواهم داشت
تو را که همچون پرواز زیبا ودلپسندی
همچون عشق...
تو به صدای آواز پرستو های عاشق می مانی،
اما پرستوی سفر کرده ی من...
مهلتی نیست،برگرد...
برگرد...!
بیا تا آسمان مه گرفته ی زندگی را
با ستارگان عشق زینت دهیم
و
تو همچون ماه...!
ای یار سفر کرده ی من..
برگرد،
بیا عشق را باور کن
همه ی پرستو ها به خانه ی خویش بازگشته اند
اما پرستوی من...
راه بازگشت را فراموش کرده،
عشق را از یاد برده،
.....
باور دارم،امروز خواهی آمد
برگرد."
"آري ديگر نشان من در تفكر تو مرده است
ديگر مرا در غسالخانه عشقت شستشويم داده و در گورخود خواهي هايت
به خاكم سپرده ايي و اكنون سرشكسته از فردايي كه ساخته بودم
و ناكام از روياهاي درازم
غرورم را به زير پايت مي افكنم تا باز هم تو را داشته باشم .
اما ديگر مي دانم:
ديگر من نيستم
ديگر تو نيستي "
"ای تمام باورهای عاشقانه ام ......
تمنای چشمان سیاهم را به چه فروختی؟؟؟؟؟؟؟؟
به موحبتی دروغین .....؟؟؟
به اندکی عشق......؟
یا به تمنای نگاهی دیگر؟؟؟؟؟؟؟"
"انگاه که از تو مینویسم
واژه هایم گم می شوند
گنگ می شوند
جملاتم در کوچه پس کوچه های ذهنم
مثل بچه ای بازیگوش
پنهان می شوند
و دیگر باز نمی گردند
انگاه که از تومی نویسم
هیچ واژه ای جرات نمی کند ظاهر شود
هیچ واژه ای و هیچ قلمی
خود را قابل نمی داند که تورا وصف کند
انگاه که از تو می نویسم
باید تمام کتابهای لغت را
به هر زبان را زیر و رو کنم
و باز هم
تو را در هیچ کدام از انها نیابم
آن گاه که از تومی نویسم
ساعت ها مثل ثانیه ها می گذرند
آن گاه که از تو می نویسم
کاغذم سفید می ماند
می دانی
چندین ما ه است که دفتر هایم سفید می ماند
و تنها تو کسی هستی می دانی که سفید نیستند
در همه آنها از تو نوشته ام "
"مرا از ياد مي بري ... و من از خيال تو ... تا ستاره ها دور ميشوم ... حتي دور تر از آن ...! تا دلتنگي هايم که هيچ گاه حسشان نکردي ...
هيچ گاه دست هايت ... دست هايم را طلب نکرد ... هيچ لحظه ... امواج چشمانت ... به تمناي وصالم طوفان زده نشد ...!
هيچ کدام از نغمه هايت ... مرا به خويش نخواند ...!
نه حتي اشاره اي ... که بر آن دل بندم ... نه لبخندي از تو که دل بخواهد از من !...
نه ... من اوي تو نبودم ... ! هيچ گاه ...
محبوبم ...
اگر دستان من ... آشيانه امني براي قلب پر طپشت نيست ... مرا ببخش ...!
تو خود آرامش را به جانم ريختي !
حتي اگر تا هميشه ... آواي خشمت حواله تمنايم شود ! ... من بازم هم در انتظارت غوطه ور مي مانم !
زيرا تو خود صبر را به من آموختي ! ... تو صبور تريني !
آنچنان که از ذره ذره اشک هايم بي هيچ اعتنا گذر کردي ...! چنان گذري که روح بي جانم را در مرداب ياس فرو برد !
هيچ گاه به قلب بيمارم ... مجال با خود بودن را ... حتي براي ثانيه اي... هديه نکردي ! ...
من ستمکارم ؟
يا تو ؟...
من تاوان کدام اشتباه را مي پردازم ؟! کدام معصيت چنين جزاي سنگين و دردناکي دارد ؟!
دوري تو !؟
مهربان من ...
ديگر هيچ از تو نمي خواهم ! هيچ طلبي نيست !
نه ملتمس لبخندم ... و نه خواستار وصال !
تنها يک خواهش کوچک !
اگر اين بار نگاهت در چشمان بي رمقم خانه نشين شد ... ديگر از من رو برنگردان
که اين دل عاشق ... با تماشاي آنها ... در اندوه ذوب مي شود ! ..."
"با من حرف بزن
با من حرف بزن،با من که شکسته تر از شاخه ها هستم،من که سرگردان تر
از ابرهاي همين حوالي ام،با من حرف بزن از گفته هاي نگفته دلت،از
اضطراب کوچه باغهاي بي قراري،از واهمه فرداهاي تنهايي،از اندوه
لحظات بي کسي..."
"در اخرين لحظه ديدار به
چشمانت نگاه كردم و
گفتم بدان اسمان قلبم
با تو يا بي تو بهاريست
همان لبخندي كه توان را
از من مي ربود بر لبانت
زينت بست.
و به ارامي از من فاصله
گرفتي بي هيچ كلامي.
من خاموش به تو نگاه مي كردم
و در دل با خود مي گفتم :اي كاش اين قامت
نحيف لحظه اي فقط لحظه اي مي انديشيد كه
اسمان بهاري يعني ابر
باران رعد وبرق و طوفان
ناگهاني
و اين جمله ،جمله اي
بود بدتر از هر خواهش
براي ماندن و تمنايي
بود براي با او بودن"
"به آرامي آغاز به مردن مي كني
اگر سفر نكني
اگر چيزي نخواني
اگر به اصوات زندگي گوش ندهي
اگر از خودت قدرداني نكني.
به آرام آغاز به مردن مي كني
زمانيكه خودباوري را در خودت بكشي.
وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.
به آرامي آغاز به مردن مي كني
اگر برده عادات خود شوي
اگر هميشه از يك راه تكراري بروي...
اگر روزمرگي را تغيير ندهي
اگر رنگهاي متفاوت به تن نكني .
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكني.
تو به آرامي آغاز به مردن مي كني
اگر از شور و حرارت
از احساسات سركش
و از چيزهايي كه چشمانت را به درخشش واميدارند
و ضربان قلبت را تندتر مي كنند
دوري كني.
تو به آرامي آغاز به مردن مي كني
اگر هنگاميكه با شغلت , يا با عشقت
شاد نيستي , آن را عوض نكني
اگر براي مطمئن در نامطمئن خطر نكني
اگر وراي رؤياها نروي
اگر به خودت اجازه ندهي
كه حداقل يك بار در تمام زندگيت
وراي مصلحت انديشي بروي...
امروز زندگي را آغاز كن...
شادي را فراموش نكن... "
"كوشش بيهوده اي بود خواستن نا مهربانی از تويي كه نا مهرباني محالت است ...
كمي كم آورده ام...
كم آورده ام در اعتنايت و در مهرباني تويي كه نامهرباني محالت است...
سخاوت آسمان را چند ابردست زير سوال برده اند و همچنان سر به زانو به مهتاب شبي مي انديشم
كه او زير گوشم خواند:
فریبا...نيست مثل تو... خنده دار بود ... من احمق بودم...
ومن چقدر به اين شبهاي بي مهتاب عادت كرده ام...
و حالا آلوده ام به تو...
آلوده...
سگهاي ولگرد زوزه هاي زيبايي ميكشند امشب...
امشب باراني است...
حماقتم را ببين !
اينجا من براي تو مي نويسم .. تو كه دوست داشتي حرفهايم را بشنوي وعشق كني كه
عاشق تو شاعر شهر ديوانه ها ...يا حداقل ديوانه ي شهر شاعرهاست و بعد بحث را به برهوتي كج كني ...
احساسم را ببين... و اشكي را كه همچنان نباريده بغض مي شود!
هي تو!
تو كه داد زدي: بیا با خدایت آشتی کن...
ببين!
خدايي ندارم كه برايش زار بزنم...
همان خدايي كه هميشه زير کمد پنهان ميشد و من هيچ وقت نميافتمش ...
خدايي كه اشانتيون يك سرنوشت بود...
خدايي كه مثل من قهوه را به چاي ترجيح ميداد...
خدایم را گم كرده ام ...بين اسباب بازيهايم بود !
خدایی که گمان برد مادرت كه اضافيست وتو بزرگ شده ای...
خدايي كه اي كاش آخرين دعاي مرا كه تو بودي مي پذيرفت!
ببين!حالا ديگر هيچ ندارم... نه آن خدا را...و نه....
باز هم مثل احمق ها خودم را زير باران آنقدر خيس ميكنم كه هيچكس نتواند
اشكهاي قيمتي ام را تشخيص دهد..
غصه خوردن هايم تكرار مكررات شده اند و صفايي ندارند!
خوش نداري حرفهايم را بشنوي؟
هان؟خنده دار شده ام ؟كلمات اين زبان كرخت به دلت نمي نشيند؟
قول مي دهم...
هيچ نمي گويم...
نمی گریم...نمی گریم...
فقط همين يك بار ...
فقط همين امشب...
بوي باران...بوي تو...و بوي چتري كه هيچ وقت باز نشد…
پاك خيس شده ام ..."
...امشب زير اين باران چترم را به آتش خواهم كشيد...
شورش او کاری بس بزرگ بود... مگر او از جنس این ملائک نبود؟؟؟؟؟
او من آموخت ایستادگی را، انتخاب را،
سر خم نکردن در برابر هر آنچه را صحیح نمی پندارم را.... ،
عصیان را ، اراده را.....
" آدم بودن"......
چه میگویم؟ آدم " شدن " را...
بر من خرده مگیرید ....
زمان مي گذرد.
همیشه سعی می کنم خوب باشم و همیشه بد می مانم.
باید کمی قدم بزنم تا فکر کنم .
من برای کوچکترین تصمیم گیریها باید قدم بزنم.
مدتی هست که خیلی فکرم مشغوله.
از اینکه چیزی مینویسم احساس بدی بهم دست میده.
من روح خودمو معتاد به زنده بودن کرده ام و از این بابت متاسفم.
و بیشتر از این تاسف میخورم
که روزهایی که سعی می کردم مورچه های سیاه را لگد نکنم
ناخواسته غنچه های بوته گلی را لگدمال کردم.
من اين روزها مدام هذيان مي گويم
آسمان براي من بنفش است ."
بايد کمي قدم بزنم .....
ای خدای بزرگ.........
"وقتی که توی شب های سرد زمستونی تنهای تنهامیشی ووقتی که دوربروتو خوب نگاه می کنی بعد می بینی که هیچ کس دوربرت نیست خودت هستی باآن هیچ آن وقت درمونده درمونده میشی ومیری جلوی آینه ای می شینی که شاید کسی را ببینی که باهاش درددل کنی آری کسی رامی بینی باچهره ای خوردشده وبادلی وقلبی شکسته تراز تو تااینکه میای لبی را باز کنی تا باهاش درد دل کنی اما نه...ازروی خجالت دهانت بسته میشه چونکه کسی رو دیده ای که تمام وجودش له شده است آری آن.. آن هیچ است که جز تو کسی نیست .آرام زیر لب آهی میکشی که تمام دل سنگ های به کار رفته خانه ات به لرزه در می آیند این آه جز حسرت دلیست که زیر آوار زخم ها وگناه هان توست که مرتکب شده ای آری وقتی که تنهاودرمونده در یک شب سرد زمستانی می مانی که روبروی آینه ای ایستاده ای که درد دل کنی با آن هیچ می بینی یه قفل پولادینی بردهانت خورده است و به آرامی لبخندی زهرآلوداز جایت بلند میشوی واز اینکه نتونستی گوشه ای از درد عظیم دلت را بگویی یه بغض به اندازه کوه عظیم بیستون که فرهاد به عشق شیرن کند گلویت را می فشارد وهرکاری می کنی که یه قطره ای اشک از گوشه چشمانت لبریز شود اما نه نه نه ....آروم آروم قدمت هایت را بر میداری که نکند قامت خورد شده ات بر روی زمین بریزد یا پهن شود تااینکه خودت را جلوی پنجره ای میرسانی وباز به آرامی اززیر لب آه می کشی درحالی که نگاهانت روبه آسمان دوخته شده است که شاید این بار بتوانی با یک ستاره چشمک زن درددل کنی که شاید گوشه ای از درد وجودت دوا شود اما وقتی که می خواهی با یک ستاره چشمک زن درددل کنی می بینی که هیچ ستاره ای در آسمان نیست همه زیر آواری از ابرها پنهان شده اند دوباره آهی می کشی که آسمان با شنیدن آهت شروع به باریدن می کنه این بار با ترس به باریدن برف نگاه می کنی که نکند این بار هم نتونی درد دل عظیمت را با دونه های برف بزنی آری چنین شد باز در حسرت نگفته این بغض سهم گین که مانند کوه عظیم بیستون گلویم را می فشاردو از درون می گوید چرا.............. چرا............؟تااینکه یه صدایی از آسمان به گوشت می خورد و همین طور می مانی که چیست؟وبعداز چندلحظه که می گذرد دوباره واین بار با یک رعد خیلی روشن وبا صدای بزرگ در جلوی دیدگانت ظاهر می شود وبعداحساس می کنی که یه چیزی گونه هایت را خیس کرده است وبه خودت نگاه می کنی می بینی که اشک های چشمانت گونه هاتو خیس کرده ودستانت روبه آسمان بلند شده وبه آرامی زیرلب زمزمه می کنی ای خدای بزرگ ومهربان .............ای خدای بزرک ومهربان..............
چرا.......................؟چرا..............؟
این گوشه ای از درل عظیم دلم بود که دوباره نوشتم وبه دست به ظاهر مهربو ن
خورد شد...احساسی که به بازی گرفت............
وتا وقتی که نفس می کشم ووجودم دراین کره خاکی غلت می خورد
هیچ وقت هیچ وقت تورو...
...نمی بخشم... "
"من از قصه زندگی ام نمی ترسم
من از بی تو بودن به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم.
ای بهار زندگی ام
اکنون که قلبم مالا مال از غم زندگیست
اکنون که باهایم توان راه رفتن ندارد
برگرد
باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را
باز هم آغوش گرمت را به سویم بگشا
باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده.
بگزار در آغوشت آرامش را به دست آورم
بدان که قلب من هم شکسته
بدان که روحم از همه دردها خسته شده.
این را بدان که با آمدنت غم برای همیشه من را ترک خواهد کرد.
بس برگرد که من به امید دیدار تو زنده ام "
"امشب دلم به اندازه ی وسعت غریبی ات گرفته است
در گوشه ی اتاق خیره ماندم به هیچ روبه رو
دلم میخوا هد جاده های زندگی را با گرمای وجودت طی کنم
میخواهم بروم ...
بروم به جایی که وقتی دستان را به سمت کسی
دراز میکنم تا شاید ذره ای محبت به من ببخشد
محبت را گدایی نکنم...
این جا قلب هایشان برفی است نه به سفیدی برف بلکه به سردی اش
اینجا همه ادم برفی اند یخ زده !سرد
در سرما ی اتاق خودم را در اغوش کشیدم اشک صورتم را نوازش می دهد "
"اينجا ، من ، سکوت
زير اين آوار دورنگي و دورو يي خرد شده ام
خسته ام از اين صورتکها و عروسک هاي دروغين، آخر چه؟
اينجا در اين دنيا صداي اين جغدان شوم بسي زيبا تر
از صداي اين آدمکان انسان نماست
اينان که هنوز فاصله ي آدميت و انسانيت را نپيموده اند
چه بايد کرد ؟!...هيچ ...زندگي ... ديوانگي ... مرگ ...جاودانگي...
چرا هيچ کس رنگ خودش نيست؟ چرا دورنگي؟ چرا دورويي؟
چرا مردانگي را زنده به گور کردند
جاي من کجاست؟
راستي تو !!!
گذر لحظه هارا با تپش قلبت شمرده اي؟
و اين نامردي ها را با هر نفسي که مي کشي حس کرده اي؟
اين هنگام است که خواهي شنيد فرياد نگاه اين دختر را !!! "
يوسف عوض شده،زليخاعوض شده
سرهمچنان به سجده فروبرده ام ،ولي
درعشق سالهاست كه فتواعوض شده
خوكن به قايقت كه به ساحل نمي رسيم
خوكن كه جاي ساحل و درياعوض شده
آن با وفا كبوتر جلدي كه پركشيد
اكنون به خانه آمده،اماعوض شده
حق داشتي مرا نشناسي،به هرطريق
من همچنان همانم ودنياعوض شده"
"تو رفتی بی صدای بی صدا
اما صدای خردشدنت را می شنوم
که چگونه زیر پاهای سنگدلی
چون خودت له شده ای
و این مرا آرام می کند"